Psychoterapia skarżysko kamienna

Rola psychoterapii w leczeniu zaburzeń żywienia

Anoreksja jest to choroba o podłożu psychicznym. Objawia się w szczególności jadłowstrętem – osoba nią skrzywdzona głodzi się, ponieważ pożąda być możliwie jak najbardziej chuda. Powody anoreksji nie są do końca znane. Ogromny wpływ na rozkwit choroby ma niska samoocena, poczucie bycia gorszym od reszty społeczeństwa, zlekceważenia przez równolatków. Chorują na nią zarówno nastolatki (pierwsze symptomy widać już w wielu przypadkach w okresie gimnazjalnym), jak i osoby po trzydziestym roku życia. Powszechnie twierdzi się, że jest to pospolicie „kobiece” schorzenie, niemniej jednak cierpi na nie także mnóstwo mężczyzn. Po wielokroć u chorego zarejestrować da się okresy remisji i zaostrzenia objawów. Po wielokroć zaburzenia stricte anorektyczne płynnie kroczą w bulimię. Bulimia polega na objadaniu się do granic możliwości. Bywa, że bulimiczka/bulimik po napadzie łakomstwa zwraca posiłek. U wielu ludzi bulimia przybiera kierunek kompulsywny, to znaczy okresy głodówki przeplatają się z okresami kompulsywnego objadania się. Mało ludzi cierpiących na bulimię czy też anoreksję przyznaje się do swojej choroby; większość ukrywa ją przed bliskimi, a wielokrotnie również nie ma świadomości ogromu swojego problemu. Nieoceniona w leczeniu zaburzeń żywienia jest psychoterapia. Może być ona prowadzona przez terapeutę osobiście lub w grupie osób o analogicznych problemach. Terapie grupowe ukierunkowane między innymi na pomoc ludzi z zaburzeniami żywienia prowadzone są na dziennych oddziałach leczenia nerwic. Sporo ludzi zgłasza poprawę swojego samopoczucia a także swoich nawyków żywieniowych po przebyciu terapii w gronie innych anorektyków a przy tym bulimików. Istotnym założeniem leczenia w grupie jest unaocznienie pacjentowi, że nie jest samotny ze swoim problemem – to pomaga przezwyciężyć towarzyszący chorobie wstyd i wyszukać choremu sposoby na radzenie sobie z żądzą podjęcia kolejnej głodówki albo następnego aktu obżarstwa. Aczkolwiek mnóstwo ludzi nie godzi się na uczestnictwo w terapii grupowej, ponieważ postuluje to odwagi do relacjonowania o sobie, swoim żuciu, a w wielu przypadkach także o swoich traumach w grupie obcych ludzi. Dla takich ludzi określona jest terapia indywidualna, polegająca na rozmowach psychoterapeuty z pacjentem w celu odszukania powodów anarchii żywieniowej. Powodzenie kuracji – zarówno grupowej, jak i indywidualnej – w dużej mierze zależy od postawy i zaangażowania terapeuty. Psychoterapeuci posiadający dużo lat doświadczenia często osiągają lepsze wyniki prowadzonego leczenia aniżeli absolwenci psychologii czy też psychiatrii, którzy jeszcze nie zdążyli zapoznać się ze specyfiką fachu od strony praktycznej.